W tym miejscu miała być dzisiaj opinia książki „Nieplanowane. To co widziała, zmieniło wszystko”. Naprawdę chciałam się z Wami podzielić recenzją ale…Nie będzie jej. Przeczytałam pierwsze 20 stron książki i nie byłam w stanie udźwignąć więcej. Przed oczami mam ciągle drastyczny opis aborcji – walki dzieciątka o życie. Bo płód to po prostu dziecko. Jako mama czwórki dzieci (w tym Kingi – naszego zmarłego Aniołka) przeżywałam to zdarzenie. Dla mnie aborcja to zabójstwo nienarodzonego dziecka. Nie ma dla mnie wytłumaczenia. Jedna osoba (dziewczyna ) mówiła mi o aspektach medycznych, biomedycznych czy z punktu widzenia prawa karnego (tak tak to prawniczka), że to zlepek komórek a nie żaden mały człowiek – i ta osoba nazywa się kobietą, matką, bo swoje żyjące dzieci planowała, chciała i je kocha. Dla mnie to zabójstwo i koniec kropka. W końcu to jest żywa istota, która rozwija się w łonie kobiety. Nie mamy żadnego prawa pozbawiać życia nikogo, a tym bardziej kogoś kto nie ma jak się obronić, kogoś bezbronnego. Każdy ma prawo do życia nawet jeśli to życie będzie trwało godzinę, dwie godziny, kilka godzin, kilka/kilkanaście czy kilkadziesiąt lat. Nie mamy prawa go nikogo pozbawiać bo kariera bo względy mieszkaniowe etc. I naprawdę nie rozumiem określeń typu „to mój brzuch, a więc mój wybór”. Jaki kurde wybór? A gdzie są wtedy faceci (przyszli ojcowie)? Im też tak łatwo przychodzi decyzja o zabójstwie swojego dziecka?
Wiem dzisiejszy wpis jest inny – niezwykle emocjonalny, ale taki miał być.
