Jedną z moich pasji jest kryminalistyka i wszystkie dziedziny pokrewne. Miałam to niewątpliwe szczęście, że trafiłam na swoich studiach na znakomitych specjalistów z tej dziedziny. Profesor Tadeusz Tomaszewski, Profesor Piotr Kardas, Profesor Andrzej Zoll, Profesor Tadeusz Hanausek, Docent Jerzy Kunz to tylko niektórzy z nich. Pamiętam jak szukałam tematu swojej pracy magisterskiej. Wiedziałam, że chcę ją pisać z kryminalistyki. Ale nie żył już Profesor Hanausek, więc nie wiedziałam co zrobić. Uwielbiałam Profesora Kardasa i Jego poczucie humoru:) Wiedziałam, że to może być dobry pomysł i poprosiłam Go o to, żeby został opiekunem mojej pracy. Temat był oczywisty – seryjni mordercy a dokładniej Zdzisław Marchwicki. Profesor Kardas dał mi „zielone światło” i zaczęłam pisać. Pisanie sprawiało mi taką przyjemność, że moja praca w momencie oddania liczyła 336 stron !
Pamiętam, że nawet dzień przed moim wyjazdem do Warszawy na spotkanie z prokuratorem Gurgulem , który oskarżał Marchwickiego, w Telewizji Polskiej leciał po raz kolejny film Janusza Kidawy „Anna i Wampir”, a w nocy przyśnił mi się sam Zdzisław…Odczytałam to jako znak, że faktycznie się powinnam tym zająć. A co z tego później wyszło? Przekonałam się kilka lat później….
Kiedy tak pisałam swoją pracę, nieraz napotykałam na trudności. Przeglądanie akt sprawy to jedno, ale tak naprawdę mało było publikacji książkowych. I tak przypadkiem znalazłam „Sądziłem Wampira”
Ta niepozorna książeczka licząca zaledwie 75 stron to rozmowa z sędzią Władysławem Ochmanem, przewodniczącym składu orzekającego. Powiem szczerze – to przejmująca historia sprawy oczami sędziego, sprawy która toczyła się ponad 40 lat temu w naszym kraju, gdzie wydano najwyższy wyrok kary. Do dzisiejszego dnia toczą się dyskusje czy wówczas skazano właściwego człowieka?
