Muzyka Republiki (a później Obywatela G. C. ) towarzyszy mi od lat. Usłyszałam ją chyba po raz pierwszy w (dawnej)”Trójce”. Osoba i głos Grzegorza Ciechowskiego to było naprawdę niesamowite. Mam swoje ukochane piosenki, które często nucę. Nawet teraz kiedy od ich powstania minęło tak wiele czasu – nie straciły one na aktualności.
Kiedy w osiedlowej bibliotece zauważyłam tę książkę, stwierdziłam, że może znajdę w niej nurtujące mnie pytania.
Tytułowa Małgorzata to sama Małgorzata Potocka – towarzyszka życia Grzegorza. Opowiada o ich trwającym 10 lat związku (nigdy nie byli małżeństwem). To portret genialnego muzyka, który nosił w sobie smutek? Tak, mimo śmiechu, bardzo dużo smutku. I tylko ja wiedziałam, jaki jest naprawdę. Wszędzie, gdzie chodziliśmy, on trzymał mnie za rękę, jakby się bał, że mnie zgubi. Jakby się bał, że przechodząc przez jezdnię, wpadnę pod samochód. Prowadził mnie więc jak małą dziewczynkę. Ja byłam jego buforem, ale i on mnie chronił. Teraz najbardziej mi brak tego, że nikt mi nie powie: „Ja tu jestem”. Dlatego nie byłam przy nim przygotowana na ostry zakręt, z którego można wypaść. I ta pewność siebie mnie zgubiła. (cytat z książki)
*okładka z witryny www.lubimyczytac.pl
